Małgorzata Dobkowska – urodziła się w Białymstoku. Jest bibliotekarzem, laureatką ogólnopolskich konkursów literackich [m.in. Konkursu o Nagrodę Skrzydła Ikara, Katowice – Ostrawa 2000; I Ogólnopolskiego Konkursu im. A. Świrszczyńskiej, Kraków 1999; XI Ogólnopolskiego Konkursu o Laur Klemensa Janickiego, Poznań 2003 (Grand Prix)].
Jej utwory były publikowane m.in. w „Kartkach”, „Akancie”, „Kulturze”, „Poezji Dzisiaj”, „Kontaktach”, „Bibliotekarzu Podlaskim”.
Debiut książkowy – tomik z 1999 r. „Zatopione w słowach”. „Azymut” (2006) – tomik wydany w ‘Świętojańskiej Serii Poetyckiej’.

nagroda literacka za rok 2006

„W najnowszym tomiku, zatytułowanym Azymut autorka skupia się na opisie spotkania
z, używając określenia Jolanty Brach – Czainy, „szczelinami istnienia”, jednak dzięki temu tomikowi, traktując dotychczasowe tomiki Małgorzaty Dobkowskiej jako spójną całość odczytujemy portret osoby, która na drodze ewolucji własnych doznań, stara się uchwycić czas i umiejscowić siebie w przemijaniu. Duchową patronką Azymutu jest Emily Dickinson.”
[z opinii Marka Kochanowskiego]

„(…) Małgorzata Dobkowska znakomicie opowiada swoje liryczne anegdoty, ale uwaga, anegdot proszę nie mylić z dowcipami, chociaż poczucie humoru nie jest tomikowi obce. (…) wiersze M. Dobkowskiej bardziej opowiadają niż opisują. Pokazują działanie, a nie bierność.”

[z opinii Dariusza Kuleszy]

Film drogi

ucieczka do Kalifornii
wolność przestrzeń pomarańcze
mgła o poranku świtanie kropla rosy radość
do widzenia znad Zatoki San Francisco
kartka z podróży fikcja ucieczki
(ciało umysł zawsze podążą za nami)

gdy stoję na granicy czterech żywiołów
powietrza wody ziemi i zbitej kuli ognia
ja ich zlepek
a fala Bałtyku obmywa mi stopy
nierówną poszarpaną linią (brzegową)
zacierając utrwalając ślady
milknę pochłaniana wysoce jodowanym
powietrzem
czeszę martwe pióra ręką myślę
o daremności ucieczki
o braku odpowiedzi w wyniku ogólnego braku
odpowiedzi
i gdy czerwona kula obraca się ze mną
w morzu
parska syczy i paruje
nadgryzam gorzką pomarańczę i wypluwam
pestkę
możliwie daleko przez siebie na drugą stronę
wody
[ Azymut VII 2000]